Słownik

Nowoczesny styl karate pełnokontaktowego założony przez Hideyukiego Ashiharę w 1980 roku. Wykorzystuje kolisty ruch Sabaki, martwy punkt (Shikaku) oraz kontrolę przeciwnika za pomocą chwytów i rzutów.

Japońskie sztuki walki pojmowane jako droga samodoskonalenia, dyscypliny i wzajemnego szacunku.

„Droga pustej ręki” – tradycyjna japońska sztuka walki bez broni oparta na uderzeniach, kopnięciach, blokach i rozwoju charakteru.

Miejsce Drogi – sala treningowa przeznaczona do praktyki sztuk walki i doskonalenia dyscypliny.

Tradycyjny strój do karate składający się z bluzy (uwagi), spodni (zubon) i pasa (obi).

Pas w karate oznaczający stopień uczniowski (Kyu) lub mistrzowski (Dan).

Ukłon, tradycyjne powitanie i wyraz wzajemnego szacunku.

Tradycyjne pozdrowienie w pełnokontaktowym karate oznaczające wytrwałość, szacunek i determinację.

Taktyczne przemieszczanie ciała i ruch po okręgu. Zamiast zderzenia czołowego obrońca zmienia kąt i dystans, wchodząc w martwy punkt przeciwnika.

Dystans walki, przestrzeń i wyczucie czasu między dwoma zawodnikami.

Martwy punkt – taktyczna pozycja z boku przeciwnika poza jego polem widzenia i bezpośrednim zasięgem.

Wytrącenie przeciwnika z równowagi przed wykonaniem techniki kończącej.

Błyskawiczne spięcie mięśni i skupienie energii w ułamku sekundy trafienia.

Stan ciągłej czujności, skupienia i gotowości przed, w trakcie i po wykonaniu akcji.

Krótka medytacja w pozycji seiza na początku i końcu treningu służąca wyciszeniu i skupieniu.

Nauczyciel, mistrz lub główny instruktor w dojo.

Starszy stopniem lub stażem uczeń, asystent instruktora.

Młodszy stażem lub stopniem uczeń.

Tytuł mistrzowski dla instruktorów wysokich stopni Dan (zwykle od 5. Dana wzwyż).

Stopień mistrzowski oznaczany czarnym pasem (Yudansha).

Stopień uczniowski (od 10 do 1 Kyu) oznaczany kolorowymi pasami (Mudansha).

Trening podstawowych technik, pozycji, uderzeń i bloków.

Tradycyjny układ formalny technik łączący pozycje, bloki i uderzenia.

Walka z partnerem – kontrolowany lub wolny sparing.

Rozgrzewka i ćwiczenia przygotowawcze do treningu.

Test łamania twardych przedmiotów (desek, cegieł) weryfikujący siłę i skupienie ciosu.

Pozycja gotowości bojowej i garda umożliwiająca natychmiastową reakcję.

Nieruchoma pozycja wyjściowa na szerokość barków.

Pozycja w przód z ugiętą nogą wykroczną i wyprostowaną zakroczną.

Pozycja zakroczna obronna z większością ciężaru ciała na nodze tylnej.

Pozycja jeźdźca – szeroka stabilna postawa z ugiętymi kolanami.

Pozycja „trzech bitew” – stabilna postawa z podwiniętymi palcami do wewnątrz.

Dynamiczna pozycja walki umożliwiająca szybkie uniki i wejścia.

Praca nóg i technika płynnego przemieszczania się.

Naturalny krok w przód ze zmianą nogi wykrocznej.

Krok dostawny – tylna noga dosuwa się do przedniej.

Zwrot na przedniej części stopy w celu zmiany kąta natarcia.

Górna strefa – głowa, twarz i szyja.

Środkowa strefa – tułów, splot słoneczny, żebra i brzuch.

Dolna strefa – uda, kolana i podbrzusze.

W lewo / lewa strona.

W prawo / prawa strona.

W przód / przedni.

W bok / boczny.

W tył / tylny.

Okrężny / ruch po łuku.

Czoło pięści – powierzchnia uderzeniowa dwóch pierwszych kostek.

Grzbiet pięści używany do szybkich uderzeń smagających.

„Ręka nóż” – zewnętrzna krawędź otwartej dłoni.

Podstawa dłoni do uderzeń w podbródek i skutecznych parowań.

Łokieć – niezwykle niszcząca broń w walce w zwarciu.

Kolano – potężna broń w zwarciu i po uchwycie przeciwnika.

Poduszka stopy pod palcami do kopnięć prostych.

Grzbiet stopy (podbicie) do kopnięć okrężnych.

Pięta – twarda struktura do kopnięć opadających i w tył.

GolTerminal/piszczel – główna powierzchnia do low-kicków i bloków.

Proste pchnięcie pięścią z rotacją przedramienia.

Uderzenie prostą ręką wykroczną z krokiem w przód.

Uderzenie odwrotną (tylną) ręką z dynamicznym skrętem bioder.

Górny blok przedramieniem chroniący głowę.

Dolne zamiecenie przedramieniem broniące dolnej strefy.

Blok przedramieniem z zewnątrz do wewnątrz.

Blok przedramieniem od wewnątrz na zewnątrz.

Rzut przez owinięcie i dynamiczne skręcenie ciała przeciwnika.

Kopnięcie – ogólna nazwa technik nożnych.

Proste kopnięcie w przód poduszką stopy (Chusoku).

Kopnięcie okrężne grzbietem stopy lub goleniem.

Boczne kopnięcie krawędzią stopy (Sokuto).

Kopnięcie w tył piętą z kontrolą wzrokową przez ramię.

Uderzenie kolanem w zwarciu, często ze ściągnięciem przeciwnika.

Kopnięcie opadające piętą z góry na dół (axe kick).

Tradycyjny siad klęczny na piętach podczas ceremonii w dojo.

Komenda do ukłonu w stronę frontu dojo (shomen).

Komenda do ukłonu w stronę nauczyciela ze słowem Osu.

Komenda „Przygotować się!” do wykonania techniki.

Komenda „Zacząć!” – sygnał startu ćwiczenia lub walki.

Komenda „Stop!” – natychmiastowe przerwanie akcji.

Okrzyk bojowy skupiający oddech, energię i siłę w momencie uderzenia.

Komenda do powrotu do pozycji wyjściowej.

Liczba 1 (jeden) – pierwsze liczenie.

Liczba 2 (dwa).

Liczba 3 (trzy).

Liczba 4 (cztery).

Liczba 5 (pięć).

Liczba 6 (sześć).

Liczba 7 (siedem).

Liczba 8 (osiem).

Liczba 9 (dziewięć).

Liczba 10 (dziesięć) – często z okrzykiem Kiai.

Techniki rzutów i obaleń w Ashihara karate po wytrąceniu przeciwnika z równowagi.

Techniki unieruchomienia i kontroli przeciwnika na ziemi po rzucie.

Kombinacje i płynne przejścia między technikami.

Dynamiczne, siłowe oddychanie brzuszne stabilizujące środek ciała.

Spokojne, regeneracyjne oddychanie dla wyciszenia i odpoczynku.

Duch walki i niezłomność, by nigdy się nie poddawać.

Stan czystego umysłu („pusty umysł”) reagujący intuicyjnie bez wahania.

Pozycja równoległa na szerokość ramion (50/50).

Pozycja formalna do ukłonu z piętami razem i palcami pod kątem 45°.

Pozycja ze złączonymi stopami.

Pozycja kota (90% wagi na tylnej nodze, przednia noga na poduszce stopy).

Naturalna otwarta pozycja na szerokość barków, palce lekko na zewnątrz, ciężar rozłożony równomiernie.

Pozycja na szerokość barków z palcami lekko skierowanymi do środka i równym rozkładem ciężaru.

Krótka pozycja z jedną stopą lekko z przodu, stopami prawie równoległymi i zrównoważonym ciężarem.

Pozycja skrzyżna, w której jedna noga przechodzi za drugą, a ciało pozostaje obniżone i gotowe do zmiany kierunku.

Szeroka obniżona pozycja ze stopami i kolanami na zewnątrz oraz równym rozkładem ciężaru.

Pozycja żurawia na jednej nodze podporowej, druga noga uniesiona i gotowa do kolejnego ruchu.

Unik całym ciałem z linii ataku pod korzystny kąt.

Krok ślizgowy z dostawieniem tylnej nogi.

Kierunek ukośny / po przekątnej (kąt 45°).

Kierunek frontalny / przód dojo.

W lewo i w prawo / na obie strony.

Wewnętrzny / od wewnątrz.

Zewnętrzny / z zewnątrz.

Linia środkowa ciała – główna oś obrony i ataku.

„Miecz stopy” – zewnętrzna krawędź stopy.

Wewnętrzna część podeszwy stopy do podcięć (Ashi-barai).

„Żelazny młot” – dolna krawędź zaciśniętej pięści.